Jak to w końcu było z tym paleniem staników?

W marcowy Dzień Kobiet ulicami większych miast przeszły Manify — marsze kobiet (i nie tylko) organizowane przez środowiska feministyczne. Wiele kobiet, chociaż popiera postulaty równości płacowej, dostępu do antykoncepcji, bezpłatnych znieczuleń przy porodzie i edukacji zdrowotnej, na tego typu manifestacje nie wybiera się z jednej przyczyny. Nie chcą być kojarzone z tymi okropnymi feministkami, które: nie lubią facetów, nie golą nóg, nie dbają o wygląd, a na dodatek — palą staniki...

Do feministek przylgnęło bowiem sporo stereotypów, a samemu ruchowi brakuje spójnej strategii komunikacyjnej, która oczyściłaby go z idiotycznych mitów, jak ten o paleniu bielizny. A jak właściwie było naprawdę? Czy feministki paliły staniki?

Prawdziwa historia jest taka: w 1968 roku nieformalna grupka kobiet chciała zwrócić uwagę na uprzedmiotowienie kobiet w amerykańskiej kulturze i postanowiła oprotestować pokaz piękności Miss America w Atlantic City. Dziewczyny wyposażone w transparenty z hasłami „Women's Liberation” (Wyzwolenie Kobiet), „Let's judge ourselves as people” (oceniajmy siebie jako ludzi) i „Can make-up cover the wounds of our oppression?” (czy makijaż przykryje ślady naszej opresji?) urządziły pikietę przed budynkiem, w którym miały odbyć się wybory najpiękniejszej Amerykanki.

Przygotowały także blaszaną beczkę na „kobiece narzędzia tortur”. W ramach happeningu wrzucały do niej sztuczne rzęsy, egzemplarze Playboya, pasy wyszczuplające, pończochy, patelnie, rondle, mopy — a także biustonosze. I to właśnie z powodu tej beczki do feministek przylgnęła łatka palaczek staników.

W tych samych czasach w podobnych beczkach palono karty poboru do wojska — na znak protestu przeciwko wojnie w Wietnamie. Feministyczne zamieszanie skojarzyło się obserwującym je reporterom z takimi właśnie akcjami, więc nazajutrz w prasie pojawiły się artykuły o dzikich feministkach palących staniki. Mimo że ani jeden stanik nie został spalony!

Dziewczyny z 1968 niewątpliwie osiągnęły sukces medialny. Hasło „Women's Liberation” wymalowane na plakatach pojawiło się na ekranach telewizorów w całych Stanach, a mały happening zaistniał w masowej świadomości jako demonstracja feministek na wielką skalę. Niestety, poniosły przy okazji porażkę komunikacyjną. Pokazały się w mediach jako dzikie palaczki staników, kontestujące wszystko, co kojarzy się z kobiecością — a ta etykietka przylgnęła do całego ruchu feministycznego. Stereotyp ten żyje i dzisiaj, dzięki czemu zdarza mi się usłyszeć: „jak możesz mieć takie feministyczne poglądy i interesować się stanikami?!”

Ktoś mógłby powiedzieć, że tego rodzaju akcje psują wizerunek feminizmowi, że można przecież zaistnieć w mediach stosując subtelniejsze metody działania. Ale, ale — czy pikieta z plakatami porównującymi wybory miss z wystawami bydła rasowego (sama miewam podobne odczucia, ilekroć zdarzy mi się zobaczyć tego typu imprezy...) i wyrzucaniem artykułów kobieco-domowych do śmietnika nie jest wystarczająco subtelna? Jak bardzo konserwatywna musiała być Ameryka lat 60., skoro takie wydarzenie wzbudziło aż tak gorące emocje!

A z okazji mijającego właśnie Dnia Kobiet życzę Wam wszystkim mnóstwa wygodnych i dobrze dobranych staników — takich, których nie będzie się Wam chciało ani palić, ani nawet symbolicznie wyrzucać;)

Korzystałam z artykułu „Pageant Protest Sparked Bra-Burning Myth” ze strony NPR.