Dać się pokroić. Czy to już gigantomastia?

Jestem wrogiem rozwiązywania problemów za pomocą noża. W każdej dziedzinie życia (no, może poza kuchnią). Niestety, w tzw. mediach kobiecych nóż chirurga plastycznego jest coraz częściej przedstawiany jako sposób na „problem za dużego biustu”. Tym samym koduje się w głowach kobiet, że rzeczony „za duży biust” jest całkiem częstą przypadłością i może dotknąć każdą z nas, dlatego zawczasu warto rozejrzeć się za dobrym chirurgiem plastycznym w swoim mieście.

Skutków tej idiotycznej polityki trudno nie zauważyć. Na forach internetowych posiadaczki staników w rozmiarze 80G szukają namiarów na dobrego chirurga. Właścicielki 65J pytają, skąd wziąć pieniądze na zabieg redukcji piersi. Na eBay możemy kupić staniki 75G po kobiecie, która już przeszła redukcję. A przecież te wszystkie rozmiary są jak najbardziej normalne i w ogóle nie przeszkadzają w codziennym funkcjonowaniu!

Nie twierdzę, że problem dużego biustu nie istnieje. Owszem, źródłem takiego problemu jest np. gigantomastia, czyli przerost tkanki łącznej piersi. O schorzeniu, zwanym też makromastią, mówi się, gdy masa jednej piersi przekracza 4,5 kilograma. W ostatnim stuleciu udokumentowano niewiele przypadków choroby, ale z reguły ujawnia się w trzech okolicznościach: tuż po pierwszej miesiączce, w trakcie ciąży, lub zaraz po porodzie. Zawsze polega na bardzo szybkim przyroście masy piersi, rzędu kilku rozmiarów miseczki w ciagu tygodnia lub nawet paru dni. W każdym przypadku choroba przebiega inaczej, choć wspólnym objawem jest podwyższona temperatura piersi. U niektórych kobiet, które doświadczyły gigantomastii, przyrost piersi po jakimś czasie cofa się, a rozmiar stabilizuje się na początkowej wielkości. U innych schorzeniu towarzyszy poważny obrzęk, pękanie skóry i rany. W najgroźniejszych przypadkach gigantomastia prowadzi do przerostu piersi o kilkadziesiąt kilogramów. Największe udokumentowane makromastyczne piersi ważyły po 33 kilo.

Geneza gigantomastii nie jest dokładnie zbadana, dlatego jedynym sposobem leczenia schorzenia jest chirurgiczna redukcja piersi lub nawet ich amputacja. Współczesny opis przypadku można obejrzeć na stronie chirurga z Macedonii. Ze zdjęć wyraźnie wynika, że biust gigantomastyczny to nie jest ani 65J, ani nawet 80K. Celowo nie wklejam ich na Balkonetce.

Gigantomastia z opisu to przypadek ekstremalny, niewątpliwie potrzebujący interwencji chirurga dla ratowania życia i zdrowia kobiety. Istnieje jednak także drugie ekstremum, z przeciwnego bieguna — redukcja piersi z przyczyn psychicznych.

Wskutek agresywnego marketingu, jaki towarzyszy operacjom plastycznym piersi, niebezpiecznie obniża się granica, powyżej której biust postrzega się już jako nienormalny i za duży. Na lobbing chiurgów plastycznych szczególnie podatne są młode, dorastające kobiety, którym bardzo łatwo wdrukować niezadowolenie z własnego ciała, a przede wszystkim — biustu.

Wystarczy obejrzeć reportaż z amerykańskiego kanału Discovery Health. Bohaterka, Diana, to piętnastolatka, która bardzo chciała poddać się operacji zmniejszenia piersi. Nosiła „potrójne D” (ewidentnie źle dobrany rozmiar!) i aż trzy staniki sportowe na raz. Nie mogła kupić bikini na ulicznym straganie, bo nie mieściła się w klasycznych trójkątach. Cała rodzina kibicowała jej jednak w podjęciu decyzji o operacji, dzięki czemu voila!, Diana jest o o półtora kilograma biustu lżejsza! Nikt nie powiedział jej wcześniej, że są prostsze sposoby na kompleksy, a redukcja piersi w wieku lat piętnastu to tylko rozwiązanie doraźne, bo jej biust przecież jeszcze na pewno urośnie — czy ktoś słyszał, aby dojrzewanie fizyczne kobiet kończyło się na etapie 15. roku życia?

Operacja chirurgicznego zmniejszenia biustu jest medycznie niewskazana, jeżeli jedna pierś pacjentki waży mniej niż 1,6 kilograma. Konsekwencją zabiegu bardzo często jest niemożność karmienia piersią (choć zdarzają się szczęśliwe wyjątki), z rutynowym niebezpieczeństwem wiąże się także narkoza w trakcie operacji. Po redukcji piersi przez długi czas pokryte są bliznami po szwach i bynajmniej nie wyglądają od razu jak idealne brzoskwinki. Do tego zabieg jest całkiem drogi, w Polsce kosztuje ok. 18 tysięcy złotych. Mimo to kobiety decydują się na taką kosztowną „inwestycję”. Dlaczego?

Moim zdaniem plastyczna redukcja piersi to sposób nie na piękniejszy biust, ale na polepszenie komfrotu psychicznego. Jeżeli kobieta jest przekonana, że za jej niewygodne życie układające się w pasmo porażek winę ponosi „za duży biust”, to taki zabieg może zupełnie zmienić jej podejście do samej siebie. W końcu nie będzie już miała czego obarczyć odpowiedzialnością za swój psychiczny dyskomfort. Poza tym, wydanie sporej sumy na operację plastyczną do także zastrzyk dla poczucia własnej wartości. Wyobraźcie sobie, że ktoś (nawet sama właścicielka biustu) zdecydował się na to, aby wydać równowartość połowy samochodu na polepszenie jej samopoczucia. Sądzę, że gdyby operacje plastyczne były dużo tańsze, cieszyłyby się mniejszą popularnością.

Tymczasem można równie dobrze poporawić sobie komfort psychiczny kupując lepszy stanik. Dobrze dobrana bielizna potrafi zdziałać cuda — bez narkozy, bez skalpela i bez blizn.

Korzystałam ze źródeł na stronach La Leche League International oraz Wikipedii. Pierwsze zdjęcie pochodzi z http://www.plasticsurgery4u.com.