Zakupoholizm - czy mnie to dotyczy?

Przeglądając ostatnio moją szafę, w której już nic się nie mieści, zauważyłam, że mam mnóstwo ciuchów kompletnie niepotrzebnych. Kilka sukienek, które założyłam jeden raz, odstrzałowe bluzeczki, które do niczego nie pasują i spodnie kupione tylko dla jednego detalu są moją zmorą. To samo, acz w większym stopniu, dotyczy pudełek i koszyków z biżuterią. Niby same drobiazgi, bo w końcu "kolczyki wszędzie się zmieszczą". Ale przy liczbie ich par wynoszącej czterdzieści cztery, robi się problem - gdzie je przechowywać? Do tego trzeba doliczyć wszystkie korale i bransoletki...

Zaczęłam się zastanawiać: jak to możliwe, że mogę używać aż tylu rzeczy? W końcu mój codzienny ubiór opiera się na dwóch sukienkach, jednej ulubionej parze jeansów i ukochanym czarnym t-shircie. Bieliznę eksploatuję bardziej intensywnie, ale przyznaję bez bicia, że w mojej szufladzie są nie do końca dobrze dobrane cacka, kupione kupione wyłącznie z powodu pięknej koronki. Z natury jestem osobą dosyć racjonalną, ale jak widać częstość zakupów impulsywnych w moim przypadku jest zbyt duża. Źródła tego bezsensownego kupowania są dwa: po pierwsze - nie mogę oprzeć się okazjom. Gdy widzę bluzki z metką -50% robi mi się ich żal, że tak wiszą smutno i ronią łzy. Buty po 70 zł to w końcu taniocha - nic to, że piją i rozlatują się po tygodniu użytkowania. Po drugie - daję się nabrać zwodniczo wyeksponowanym ubraniom. Na płaskim manekinie wisi wystrzałowy zestaw złożony z tuniki ozdobionej cekinowym pawiem, dżinsowej kamizelki i "mokrych" legginsów - i jak nie zaszaleć. Myślę: "na piątkowej imprezie w klubie będę wyglądać bosko". Kupuję. Dokładne spojrzenie w lustro w domu i już wiem, że tunikę włożę tylko na kicz-party, kamizelkę oddam młodszej grunge'owej siostrze, a legginsy będą w sam raz pod kombinezon narciarski. Czy to zakupoholizm?

Wbrew pozorom, zakupoholizm (inaczej oniomania) jest często zaliczany do zaburzeń psychicznych. I to dosyć poważnym. Tak samo jak alkoholikowi trudno przestać pić, zakupoholiczce ciężko omijać szerokim łukiem galerie handlowe. Charakteryzuje się żądzą nieustannego wydawania pieniędzy, które prowadzi do ruiny finansowej. Ofiary choroby nie oglądają się na stan konta - zawsze przecież mogą wyrobić sobie kolejną kartę kredytową. Na szczęście nie jestem jeszcze w ostrym stadium oniomanii. Mimo to próbuję znaleźć sposób na ograniczenie wydatków ciuchowych. Oto kilka rad:

• kupować tylko ubrania dobrze dopasowane; nawet jeżeli coś jest śliczne lub tanie, może deformować kształt pupy i brzuszka:)
  
• kupować tylko rzeczy potrzebne; po co mi tweedowy płaszcz latem?
  
• nie kupować ciuchów, które "mogą się przydać za trzy miesiące"; "okazjom" mówię nie!
  
• znaleźć inny sposób spędzania wolnego czasu niż odwiedzanie sklepów w realu i w Internecie; kino, książka, rower lub spacer są świetnymi rozrywkami na niedzielne popołudnie.

Czy jesteście zakupholiczkami? Czy dwadzieścia staników w szufladzie to jeszcze norma czy już przesada? Czy macie jakieś pomysły, jak można ustrzec się przed uzależnieniem od shoppingu?

Zdjęcie pochodzi z Złotetarasy.pl.